Ile kosztuje życie na stałe w pięciu krajach i jaki dochód trzeba udokumentować

Zacznijmy od liczby, po którą tu przyszliście, i od zastrzeżenia, bez którego ta liczba wprowadza w błąd.

Na jedynej mierze, która pozwala uczciwie porównać te kraje — porównawczym indeksie poziomu cen Eurostatu — Portugalia i Grecja leżą około 14 procent poniżej średniej unijnej, a Malta około 8 procent poniżej. Dla Polaka to znaczy, że żaden z tych krajów nie jest tani w sensie, w jakim tani bywa urlop poza sezonem. To są kraje o poziomie cen zbliżonym do średniej europejskiej, w których mieszka się za pieniądze porównywalne z tym, co się wydaje w większym polskim mieście.

Drugie zastrzeżenie jest ważniejsze. Żeby tam zamieszkać na stałe, trzeba nie tylko mieć na życie, ale udokumentować dochód w wysokości, którą wyznacza prawo — i tu zaczyna się rzecz, o której prawie nikt nie pisze. Ścieżki, które kosztują najwięcej, badają dochód najmniej. Kup mieszkanie w Atenach za 800 000 euro, a Grecja nie zapyta o twoje zarobki ani razu. Pokaż Malcie 500 000 euro majątku, a wymogu dochodowego w rozporządzeniu po prostu nie ma. Ale przyjdź do tych samych krajów jako zwykły człowiek pracujący zdalnie, a będziesz dokumentować od 920 do 3500 euro miesięcznie, bezterminowo.

Ten tekst ma dwie części: ile realnie kosztuje życie w każdym z tych krajów według oficjalnych statystyk, i jaki dochód trzeba udokumentować, żeby w ogóle dostać tam pobyt.

Ile kosztuje życie: jedyne uczciwe porównanie

Zacznijmy od tego, czego tutaj nie będzie.

Standardowy zabieg to zestawienie wydatków czterech krajów w jednej tabeli. Uczciwie zrobić się tego nie da, i powód jest prosty: cztery krajowe badania budżetów gospodarstw domowych przeprowadzono w czterech różnych latach, przez cztery różne urzędy, czterema różnymi metodami. Grecja ma falę z 2024 roku. Portugalia z lat 2022–2023. Malta z 2015. Emiraty nie opublikowały nic od 2014 roku. Tabela z tych czterech liczb wygląda jak porównanie czterech krajów, a jest porównaniem czterech dat.

Porównawczy indeks poziomu cen: jedno biuro, jedna metoda, ten sam rok

Eurostat liczy porównawczy indeks poziomu cen jednym urzędem, jedną metodą, za ten sam rok, dla wszystkich państw członkowskich. Wyraża poziom cen konsumpcji gospodarstw domowych wobec średniej unijnej przyjętej za 100.

Eurostat oznacza rundę 2025 jako wstępną i podlegającą korekcie po zakończeniu obliczeń w grudniu 2026, więc obie liczby za 2025 mogą się jeszcze przesunąć.

Emiratów na tej skali nie ma w ogóle. Nie ma ich w indeksie i nie istnieje odpowiednik tego szeregu. Każde porównanie czterech krajów z Dubajem, jakie przeczytacie, rozwiązuje ten problem tak samo: bierze crowdsourcingowy agregator dla wszystkich czterech naraz i wymienia porównywalność na jej pozór.

Grecja: jedyna aktualna oficjalna liczba z czterech

Badanie budżetów gospodarstw domowych greckiego urzędu statystycznego za 2024 rok, opublikowane 25 września 2025 na próbie 6198 gospodarstw, daje przeciętne miesięczne wydatki gospodarstwa domowego 1724,54 euro — o 3,6 procent więcej niż 1663,82 rok wcześniej.

Warto to zestawić z progiem dla osób niezależnych finansowo, o którym niżej: Grecja każe udokumentować mniej więcej dwa razy tyle, ile przeciętne greckie gospodarstwo faktycznie wydaje.

Co do najmu, Grecja publikuje kierunek, ale nie poziom. Czynsze mieszkaniowe wzrosły o 6,8 procent w roku do lipca 2026, a cała grupa „mieszkanie" o 8,8 procent i była największym pojedynczym składnikiem inflacji wynoszącej 3,4 procent. Odrębnego indeksu stawek najmu w euro nie ma — najem istnieje wyłącznie jako podindeks cen konsumpcyjnych. Kto podaje średni czynsz w Grecji w euro, nie podaje oficjalnej greckiej statystyki.

Malta: ustawowe minimum czynszu, którego nie ma z czym porównać

Ostatnie opublikowane maltańskie badanie budżetów gospodarstw domowych dotyczy 2015 roku i daje przeciętne roczne wydatki 22 346 euro. Nowa fala trwała od listopada 2024 do listopada 2025 i na 28 sierpnia 2026 nie została opublikowana.

Nie będziemy przeliczać jedenastoletniej liczby na dziś. To byłaby interpolacja podana jako dane, czyli dokładnie ta praktyka, wobec której ten serwis jest alternatywą. Liczba stoi tu z rokiem obserwacji i bez żadnych zabiegów.

Malta publikuje inflację najmu, ale nie poziom: podindeks czynszów wzrósł o 3,6 procent w roku do lipca 2026, wewnątrz grupy „mieszkanie", która wzrosła o 6,8 procent i była najszybciej rosnącą grupą indeksu. Indeks cen nieruchomości mieszkalnych, 104,19 w pierwszym kwartale 2026 i plus 6,7 procent rok do roku, mierzy ceny zakupu, a nie najmu.

Stąd osobliwość, którą warto nazwać: maltański program pobytu stałego ustanawia ustawowe minimum czynszu 14 000 euro rocznie i nie istnieje żadna oficjalna maltańska statystyka, która powiedziałaby, czy to powyżej rynku, czy poniżej.

Portugalia: liczby istnieją i nie zdołaliśmy przeczytać ich u źródła

Portugalski urząd statystyczny opublikował wyniki badania wydatków gospodarstw domowych za lata 2022–2023 w dniu 20 grudnia 2023, a także kwartalny szereg mediany czynszu, wznowiony 26 czerwca 2026 po wcześniejszym zawieszeniu.

Żadnego z tych komunikatów nie udało się otworzyć. Wszystkie drogi do serwera urzędu zawiodły na poziomie sieci, w dwóch podejściach w różne dni, a obejścia — regionalny urząd statystyczny, zbiór danych Eurostatu o budżetach gospodarstw domowych, główny krajowy portal danych — albo blokują ścieżki do dokumentów, albo nie zawierają portugalskiej wartości w czytelnym tekście, albo nie prowadzą tego wskaźnika.

Stanowisko jest więc takie: liczby portugalskich wydatków i mediany czynszu krążą w obiegu, pochodzą z prawdziwego oficjalnego komunikatu, a my tego komunikatu nie widzieliśmy. Dlatego nie ma ich na tej stronie. Porównanie portugalskie niesie indeks poziomu cen powyżej, który i tak jest lepszym narzędziem.

Dubaj: indeks najmu, który nie publikuje stawek najmu

Emiraty są najsłabszym ogniwem każdego porównania tych pięciu jurysdykcji i żadna znaleziona przez nas strona tego nie mówi.

Centrum statystyczne Dubaju zakończyło badanie dochodów i wydatków gospodarstw domowych w 2024 roku z odpowiedzią na poziomie 87 procent i ogłosiło to w lutym 2025. Na 28 sierpnia 2026 wyniki nie są opublikowane, a data publikacji nie została podana. Ostatnia opublikowana fala to 2014 rok. Federalny urząd statystyczny badania wydatków gospodarstw domowych nie prowadzi w ogóle.

Co do najmu: Smart Rental Index dubajskiego departamentu gruntów, uruchomiony w styczniu 2025, jest powszechnie cytowany jako źródło dubajskich stawek. Nim nie jest. To narzędzie wyceny i zgody na podwyżkę: klasyfikuje budynki i wyznacza dopuszczalną drabinę podwyżek według dekretu 34 z 2013 roku, gdzie „Rental increases start at 0% for rents that are less than 10% below the average market rent and can reach up to 20% for rents that exceed the average by more than 40%". Poziomów czynszu nie publikuje.

Indeks dynamiki najmu tego samego departamentu liczby publikuje, na hedonicznym modelu regresyjnym. Wartości, które udało się pobrać, mają okresy odniesienia z 2022 roku. Na rynku, który od 2022 przesunął się tak bardzo, przedruk tamtych wartości jako aktualnych byłby gorszy niż brak liczby.

Jaki dochód trzeba udokumentować: ścieżki obok siebie

Ważniejsze od liczb są w tej tabeli dwie rzeczy.

Pierwsza to słowo „nie". Każda konkurencyjna strona postępuje ze ścieżką bez badania dochodu tak samo: po prostu o dochodzie milczy, a czytelnik nie odróżni „wymogu nie ma" od „nie napisaliśmy o tym". Powiedzmy więc wprost: przy greckim pobycie za nieruchomość, przy maltańskim MPRP i przy emirackiej ścieżce za nieruchomość żaden urząd nie zapyta, ile zarabiacie.

Druga to ostatnia kolumna. Próg zapisany w ustawie i próg opublikowany przez agencję na własnej stronie to fakty różnej jakości, a zmienia się je zupełnie inaczej. Maltańskie 42 000 euro należą do drugiego rodzaju.

Portugalia: dochód na pobyt równa się płacy minimalnej

Portugalia nie ustanawia kwoty w euro. Ustanawia udział płacy minimalnej i pozwala tej kwocie poruszać się samodzielnie.

Portaria 1563/2007, artykuł 2(2) wyznacza skalę: 100 procent minimalnej płacy miesięcznej na pierwszą osobę dorosłą, 50 procent na każdą kolejną osobę dorosłą i 30 procent na każde dziecko poniżej 18 lat oraz na pełnoletnie dzieci na utrzymaniu. Artykuł 13 tego samego aktu czyni aktualizację automatyczną, wraz z płacą.

Decreto-Lei 139/2025 z 29 grudnia, artykuł 3, ustala tę płacę na 2026 rok: „O valor da RMMG... é de € 920,00". Przepis obowiązuje od 1 stycznia 2026.

Para z jednym dzieckiem dokumentuje zatem 1656 euro miesięcznie.

Jedna poprawka, bo błąd powtarza się wszędzie. Progi są indeksowane do RMMG, czyli płacy minimalnej, a nie do IAS, wskaźnika wsparcia socjalnego. IAS na 2026 rok wynosi 537,13 euro i został ustalony rozporządzeniem Portaria 480-A/2025/1. Kto liczy portugalski próg w wielokrotnościach IAS, kotwiczy się w niewłaściwym akcie, a różnica między nimi to 383 euro miesięcznie.

Czy portugalska złota wiza zwalnia z wykazania dochodu? Nie

To twierdzenie najpewniej rozejdzie się z tym, co przeczytacie gdzie indziej, więc podajemy je w całości.

Lei 23/2007, artykuł 90-A(1)(a) wymaga, by wnioskodawca „Preencham os requisitos gerais estabelecidos no artigo 77.º, com exceção da alínea a) do n.º 1": spełniał ogólne wymogi artykułu 77, z wyjątkiem litery a) ustępu 1.

Artykuł 77(1) te wymogi wylicza. Litera a) to posiadanie ważnej wizy pobytowej. Litera d) to „Posse de meios de subsistência, tal como definidos pela portaria a que se refere a alínea d) do n.º 1 do artigo 52.º" — posiadanie środków utrzymania w wysokości określonej tym właśnie rozporządzeniem. Tym rozporządzeniem jest Portaria 1563/2007, z której biorą się owe 920 euro.

Wyjątek w artykule 90-A jest pojedynczy i nazwany wprost. Znosi wizę. Nie znosi badania dochodu. Inwestor wykazuje środki utrzymania na równi z emerytem na wizie D7 — choć trzeba przyznać, że to najniższy próg dochodowy ze wszystkich na tej stronie.

Sprawdziliśmy, czy nie zmieniły tego reformy z 2025 roku. Lei 23/2007 nowelizowano w 2025 trzykrotnie: Lei 9/2025 z 13 lutego, Lei 55-C/2025 z 22 lipca i Lei 61/2025 z 22 października. W wykazach zmienianych artykułów pierwszej i trzeciej ustawy nie ma ani artykułu 77, ani 90-A, a tekst jednolity uwzględniający wszystkie trzy brzmi tak, jak zacytowano.

Wiza D8 dla cyfrowych nomadów: liczby, której nie ma w żadnym akcie

Artykuł 61-B Lei 23/2007 tworzy wizę pobytową dla pracy zdalnej. Wymaga wykazania stosunku pracy albo umowy o świadczenie usług. Nie zawiera żadnej kwoty ani wielokrotności płacy minimalnej.

W obiegu jest liczba „czterokrotność płacy minimalnej", czyli 3680 euro miesięcznie według stawki na 2026 rok. Nie udało się jej odnaleźć w żadnym rozporządzeniu ani dekrecie. Występuje na stronach doradców i kancelarii, a nie tam, gdzie zdołaliśmy przeczytać przepisy. To nie dowodzi, że takiej kwoty się nie stosuje — urząd może prowadzić opublikowaną listę kontrolną, która sama w sobie prawem nie jest — ale znaczy, że nie wolno podawać 3680 euro jako normy prawa portugalskiego, i my tego nie robimy.

Grecja: 3500 euro miesięcznie dla osób niezależnych finansowo

Pobyt dla osoby niezależnej finansowo wymaga wykazania „κατ' ελάχιστο τρεισήμισι χιλιάδες (3.500) ευρώ μηνιαίως" — co najmniej trzech i pół tysiąca euro miesięcznie. Kwota „προσαυξάνεται κατά 20% για τη σύζυγο και κατά 15% για κάθε τέκνο": rośnie o 20 procent na małżonka i o 15 procent na każde dziecko. Sam pobyt reguluje artykuł 163 ustawy 5038/2023, a kwotę ustala wspólna decyzja ministerialna KYA 225679/2024, artykuł 1(ι), ogłoszona w ΦΕΚ Β΄ 5223 z 17 września 2024.

Pobyt cyfrowego nomady posługuje się tymi samymi 3500 euro i tymi samymi dodatkami, ale kwota stoi w samej ustawie, w artykule 68(2)(ε), a nie w decyzji ministerialnej. To różnica istotna: ustawę zmienia się trudniej.

Dla skali: grecka płaca minimalna od 1 kwietnia 2026 wynosi 920 euro miesięcznie, ustalona decyzją ministerialną 8934 z 27 marca 2026, ΦΕΚ Β΄ 1759. Grecja każe osobie niezależnej finansowo udokumentować 3,8 własnej płacy minimalnej.

Grecki pobyt za inwestycję: wymogu dochodowego nie ma

Pobyt za inwestycję w nieruchomość, artykuł 100 ustawy 5038/2023, badania dochodu nie zawiera. Potwierdziliśmy to dwiema drogami, a nie brakiem wzmianki:

• w tekście artykułu 100 nie ma słowa o dochodzie ani o wystarczających środkach;
• mitos.gov.gr, grecki krajowy rejestr procedur administracyjnych — źródło rządowe, nie komentarz — publikuje wykaz dokumentów do tego pobytu. Są tam akty własności, wypis z ksiąg, poświadczenie notarialne, opinie inżyniera, umowa prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego, deklaracja E9 i fotografia. Dowodu dochodu w wykazie nie ma.

Same progi inwestycyjne, dla kontekstu: 800 000 euro w Attyce, Salonikach, na Mykonos, Thirze i wyspach powyżej 3100 mieszkańców; 400 000 euro na pozostałym obszarze; 250 000 euro przy zmianie sposobu użytkowania i przy budynkach zabytkowych.

Arytmetyka greckiego systemu wygląda więc tak. Dokumentuj 3500 euro miesięcznie bezterminowo — i mieszkaj. Albo przelej 400 000 euro raz, nie dokumentuj o dochodzie niczego — i mieszkaj. Ta druga opcja jest droższa i mniej wymagająca.

Malta: 42 000 euro rocznie u nomady i badanie majątku zamiast dochodu

Maltański pobyt stały: wymogu dochodowego nie ma

Maltański program pobytu stałego reguluje S.L. 217.26 w brzmieniu nadanym obwieszczeniami 310 z 2024 i 146 z 2025 roku. Przepis 9(2) ustanawia badanie majątku, nie dochodu: wnioskodawca musi posiadać aktywa „having a value of not less than five hundred thousand euro (€500,000), out of which a minimum of one hundred and fifty thousand euro (€150,000) shall be in the form of financial assets", czyli o wartości nie niższej niż 500 000 euro, z czego co najmniej 150 000 w aktywach finansowych, albo 650 000 euro, z czego co najmniej 75 000 finansowych.

Wymogu dochodowego wyrażonego w euro nie ma w akcie nigdzie. Jest wymóg jakościowy: stabilne i regularne środki wystarczające na utrzymanie się bez korzystania z maltańskiej pomocy społecznej — i żadna kwota do niego nie jest przypisana. Każda strona publikująca „wymóg dochodowy MPRP" w euro publikuje coś, czego w prawie nie ma.

Zniżka dla Gozo i południa Malty została zniesiona

To poprawka najważniejsza dla kogoś, kto porównuje ceny, i większość rynku za nią nie nadążyła.

Obowiązujący przepis 3 definiuje kwalifikowaną nieruchomość własną jako nabytą „at a consideration of not less than three hundred and seventy-five thousand euro (€375,000) for a property situated in Malta or Gozo", a wynajmowaną jako wziętą w najem „for a rent of not less than fourteen thousand euro (€14,000) per annum for a property situated in Malta or Gozo".

Jedna kwota krajowa, obie wyspy. Pierwotne obwieszczenie L.N. 121 z 2021 roku różnicę stosowało — 350 000 euro na Malcie wobec 300 000 na południu Malty i na Gozo, oraz 12 000 wobec 10 000 euro najmu — a L.N. 146 z 2025 roku tę różnicę usunęło. Strony wciąż reklamujące tańszy próg dla Gozo cytują akt uchylony.

Reszta maltańskiego kosztu: opłata administracyjna 60 000 euro, wkład na rzecz państwa 37 000 euro — teraz taki sam przy zakupie i przy najmie, choć kiedyś różnił się ostro — 7500 euro na każdą pełnoletnią osobę na utrzymaniu i darowizna 2000 euro na rzecz zarejestrowanej organizacji pozarządowej.

Pobyt cyfrowego nomady: 42 000 euro, i jest to polityka, a nie ustawa

Maltański Nomad Residence Permit wymaga „a minimum gross yearly income of €42,000" — minimalnego dochodu brutto 42 000 euro rocznie, udokumentowanego za co najmniej pięć łącznych miesięcy przed złożeniem wniosku. Kto złożył wniosek przed 1 kwietnia 2024, zachowuje wcześniejsze 32 400 euro.

Tego progu nie ma w żadnym obwieszczeniu prawnym. Jedyny akt wykonawczy dotyczący tego pobytu, S.L. 123.210, reguluje opodatkowanie stawką 10 procent, a nie uprawnienie. Kwotę 42 000 euro publikuje agencja Residency Malta na własnych stronach, jest to więc wielkość administracyjna. Może się zmienić bez wnoszenia aktu do parlamentu — i już się zmieniła: w 2024 roku wzrosła o blisko 30 procent.

Dla skali: maltańska płaca minimalna od 1 stycznia 2026 to 229,44 euro tygodniowo dla pracowników od 18 lat, około 11 900 euro rocznie. Nomadzie proponuje się udokumentować 3,5 takiej płacy.

Emiraty: 5000 dolarów miesięcznie za pracę zdalną i nic za zakup

Złota wiza za nieruchomość wymaga nieruchomości o wartości co najmniej 2 000 000 dirhamów i nie zawiera warunku dochodowego. Urząd federalny formułuje wymóg jako „Letter from the Real Estate Registration Department confirming investor's ownership of property worth at least AED 2,000,000", a departament gruntów Dubaju jako „The value of the property is 2 million AED, wholly owned by the investor". Żadna z tych stron nie wymienia wśród warunków pensji, dochodu ani oszczędności: tylko tytuł własności, paszport ważny co najmniej sześć miesięcy i ubezpieczenie zdrowotne.

Wiza do pracy zdalnej wymaga od pracownika „earn a minimum salary of USD 5,000 per month", a od właściciela firmy „have an average monthly income of USD 5,000 per month".

Jeśli gdzieś widzieliście 3500 dolarów, ta liczba jest nieaktualna. Wciąż przedrukowują ją strony z pierwszej trójki wyników. Na stronie oficjalnej jest teraz 5000. Daty wejścia zmiany w życie nie udało się ustalić, więc jej nie podajemy.

Wiza dla emerytów od 55 lat przy stażu co najmniej 15 lat opisana jest przez dubajski urząd przez nieruchomość o wartości co najmniej 1 000 000 dirhamów, depozyt co najmniej 1 000 000 dirhamów albo stały dochód roczny co najmniej 240 000 dirhamów udokumentowany wyciągami za sześć miesięcy. Podajemy te liczby z zastrzeżeniem, którego nie udało się usunąć: strona oficjalna jest tłumaczeniem maszynowym i nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, czy nieruchomość, depozyt i dochód są alternatywami, czy częściowo się sumują.

Emiraty nie mają płacy minimalnej, co usuwa punkt odniesienia

Ustawowej płacy minimalnej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich nie ma. Artykuł 27 federalnego dekretu z mocą ustawy 33 z 2021 roku to upoważnienie — „The Cabinet may... issue a resolution setting the minimum wage for Workers" — i w ogólnej postaci nie zostało wykonane. Uchwała rządu 1 z 2022 roku, rozporządzenie wykonawcze, artykułu o płacy minimalnej nie zawiera.

Krążąca liczba 6000 dirhamów miesięcznie dotyczy obywateli Emiratów w sektorze prywatnym w ramach programu emiratyzacji. Nie jest to ogólny próg płacowy i nie obejmuje pracowników zagranicznych, o których jest ta strona.

Dla porównania to istotne. W Portugalii i Grecji próg dochodowy można odczytać wobec ustawowej płacy minimalnej: w Portugalii to dokładnie jedna taka płaca, w Grecji 3,8. W Emiratach takiego mianownika nie ma, więc 5000 dolarów miesięcznie nie da się ustawić na tej samej skali z niczym.

Czy Polak może tam zamieszkać, i co to zmienia

Obywatel Polski jest obywatelem Unii, a to zmienia całą tę stronę w jednym punkcie i w żadnym innym.

W Portugalii, Grecji i na Malcie Polak nie potrzebuje żadnej ze ścieżek opisanych powyżej. Prawo swobodnego przemieszczania się i pobytu daje mu wjazd i pobyt bez wizy i bez pobytu za inwestycję; przy pobycie dłuższym niż trzy miesiące trzeba się zarejestrować w miejscowym urzędzie, a wymogi rejestracyjne dla obywateli Unii są własną, odrębną kategorią i nie są tym samym co progi z tabel wyżej. Progi z tej strony dotyczą obywateli państw trzecich. Dla Polaka mają wartość informacyjną, nie proceduralną: mówią, ile trzeba mieć, żeby żyć w tych krajach, a nie ile trzeba mieć, żeby tam wjechać.

Emiraty to zupełnie inna sprawa: tam obywatelstwo unijne nie daje nic, a wiza do pracy zdalnej za 5000 dolarów miesięcznie albo złota wiza za nieruchomość to realne ścieżki także dla Polaka.

Ta strona porównuje zasady i nie jest poradą prawną. Co konkretnie trzeba zrobić w urzędzie i jakie dokumenty zostaną przyjęte — to pytanie do licencjonowanej kancelarii w danym kraju.

Jeśli masz dochód, ale nie masz kapitału — i odwrotnie

Masz kapitał, nie masz udokumentowanego dochodu. Ścieżki inwestycyjne są dla ciebie i trzy z czterech nie zapytają o zarobki. Grecja za 400 000 euro poza drogimi strefami to najniższe wejście całkowicie bez badania dochodu. Malta bada 500 000 euro majątku. Emiraty badają nieruchomość za 2 000 000 dirhamów. Portugalia jest jedynym miejscem, gdzie kapitał nie zwalnia z pytania o dochód, choć kwota jest tam najmniejsza na tej stronie.

Masz udokumentowany dochód, nie masz kapitału. Portugalska D7 to najtańszy próg w tym porównaniu i to ze sporym zapasem: 920 euro miesięcznie, czyli krajowa płaca minimalna, plus 460 na małżonka i 276 na dziecko. Grecja wymaga prawie czterokrotnie więcej.

Ani jednego, ani drugiego, ale jest pensja od zagranicznego pracodawcy. Emiracka wiza do pracy zdalnej za 5000 dolarów miesięcznie i grecki pobyt cyfrowego nomady za 3500 euro miesięcznie to dwie furtki i żadna nie wymaga przenoszenia kapitału.

Czego żaden z tych progów nie mówi — ile ten kraj kosztuje. Próg to test prawny, a nie budżet. Grecja wpuści na udokumentowanych 3500 euro miesięcznie do gospodarki, w której przeciętne gospodarstwo wydaje 1725, a Portugalia wpuści na 920 euro do gospodarki o niemal identycznym poziomie cen. Te dwa fakty źle się ze sobą godzą i oba są prawdziwe.

Najczęstsze pytania

Skąd pochodzą te liczby

Każda liczba na tej stronie jest do prześledzenia do aktu albo zbioru danych, który ją ustanawia. Progi prawne pochodzą z portugalskiego dziennika urzędowego, z greckiego dziennika ustaw i ze strony ministerstwa migracji i azylu, z tekstu jednolitego aktu wykonawczego opublikowanego przez Residency Malta oraz z federalnego portalu legislacyjnego, urzędu do spraw tożsamości i obywatelstwa i departamentu gruntów Dubaju. Dane o kosztach życia pochodzą z Eurostatu, greckiego urzędu statystycznego i maltańskiego urzędu statystycznego.

Tam, gdzie liczby nie udało się przeczytać u źródła, powiedzieliśmy o tym na miejscu zamiast zapełniać lukę: portugalskie wydatki gospodarstw domowych i czynsze, data wejścia w życie emirackiej podwyżki oraz dokładna konstrukcja warunków dubajskiej wizy emerytalnej są wyżej nazwane jako niepotwierdzone.

Cypru na tej stronie nie ma. Jego kryteriów nie da się odczytać w źródle pierwotnym, a dodawanie piątej jurysdykcji na materiale wtórnym do tekstu o różnicy między źródłem pierwotnym a wtórnym byłoby zaprzeczeniem samego siebie.

Nie sprzedajemy nieruchomości i nie jesteśmy prawnikami. Ten serwis porównuje zasady i publikuje akt obok liczby. Jeśli po przeczytaniu powyższego chcecie działać, następnym krokiem jest licencjonowana kancelaria w wybranej jurysdykcji, a jej dobranie jest tym, czym się zajmujemy.